Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Arabic English Russian Spanish
Τετάρτη, 17 Ιανουάριος 2007 07:35

H Αλεξάνδρεια έχασε το Μαέστρο της

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

17 Ιανουαρίου 2007

 

Ένας ακόμα από την παλιά φρουρά των εκλεκτών Αιγυπτιωτών έφυγε από κοντά μας περνώντας στην αιωνιότητα, ένας δάσκαλος μας άφησε,

δημιουργώντας ένα ακόμα μεγαλύτερο κενό στην παροικία μας, μικραίνοντας τον πολιτιστικό και καλλιτεχνικό μας πλούτο, ο «Μαέστρος» της παροικίας μας, ο αγαπητός σε όλους μας Νεαμονίτης Χρήστος, ο δάσκαλος της μουσικής.

 

Είχα την τύχη να τον έχω δάσκαλό μου από το Δημοτικό, θυμάμαι με νοσταλγία το ευγενικό του πρόσωπο και το μειλίχιο χαμόγελο του, την υπομονή του, την καλοσύνη του, την αγάπη του προς εμάς, τους μικρούς τότε μαθητές του Δημοτικού.

Δυστυχώς δεν προικίστηκα από τη Φύση με μουσικά χαρίσματα, η παραφωνία μου με διέκρινε.. θυμάμαι τον αλησμόνητο μαέστρο μας να μου λέει «επειδή είσαι καλό παιδί και σου αρέσει η μουσική, το καλύτερο για όλους μας είναι μόνο να ακούς..προσεκτικά!». Μπορεί να φαίνεται αστείο, αλλά αυτό έκανα με ευλάβεια σε όλη τη διάρκεια των μαθητικών μου χρόνων, από την πρώτη Δημοτικού μέχρι το τέλος Λυκείου. Με την καθοδήγηση και τη βοήθεια του δασκάλου μου της μουσικής, έμαθα να ακούω τη μουσική, να την αγαπάω. Και δεν ήταν καθόλου τυχαίο αυτό, αφού η μουσική ως γνωστόν,  διαμορφώνει χαρακτήρες, διαμορφώνει ανθρώπους, «λειαίνει» τις γωνίες των χαρακτηριστικών τους, «στρογγυλεύει» την προσωπικότητά τους.

Για αυτό θα τον θυμάμαι με νοσταλγία τον μαέστρο μας και με πολύ αγάπη θα αναπολώ τα μουσικά απογεύματα, που με πήγαινε ο άλλος μεγάλος δάσκαλος στη ζωή μου, ο πατέρας μου, από το χέρι στον Νεαμονίτη, να με αφήσει εκεί με όλους τους άλλους με μουσικά ταλέντα συμμαθητές μου, άλλοι να παίζουν πιάνο, άλλοι βιολί, μπάσο, κλαρίνο, άλλοι να τραγουδούν όμορφα, μαγευτικά μπορώ να πω κι εγώ εκεί μάθαινα να ακούω και να ακούω και να βλέπω το μαέστρο να διευθύνει, να κατευθύνει και να διδάσκει νότες στο πεντάγραμμο..

Αυτός λοιπόν ο Δάσκαλος της ζωής μας έφυγε, έφυγε αθόρυβα, χωρίς πόνους, όμορφα, όπως όμορφη ήταν η ζωή του, έφυγε σε μεγάλη ηλικία αφού μεγάλωσε

και καμάρωσε τα παιδιά του, αγκάλιασε τρυφερά τα εγγόνια του, έγραψε την ιστορία του. Το πέρασμά του στη σύντομη αυτή ζωή δεν πέρασε απαρατήρητο, άφησε τα αποτυπώματά του μέσα από τα όργανα μουσικής, διδάσκοντας τη μουσική, μέσα από αυτή πέρασε στην αιωνιότητα..

Να είσαι καλά δάσκαλε εκεί που βρίσκεσαι και να ξέρεις ότι και εκεί μαέστρος θα είσαι και οι άγγελοι μουσική παίζουν, σίγουρα ένα μαέστρο ακόμα θα χρειαστούν.

Από εμένα, ένα μεγάλο ευχαριστώ που με έμαθες να ακούω μουσική  και παρακολουθώντας σε να διευθύνεις έμαθα κι εγώ μουσικά να αντιμετωπίζω τα προβλήματά μου και να χαράζω τα βήματά μου προσπαθώντας  μελωδικά να «στρογγυλεύω» τις παραφωνίες μου.

Εμείς πάντα θα σε θυμόμαστε και πάντα πολύ θα μας λείπεις.

Στέφανος Π. Ταμβάκης

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΝΕΟ ΦΩΣ του Καϊρου

Διαβάστηκε 3178 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 03 Φεβρουάριος 2011 17:56
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά